ÞOLINMÆÐI ÞRAUTIR VINNUR ALLAR…

Eftirfarandi saga fjallar um unga stúlku sem gengur mjög erfiðlega að vinna traust hestsins síns og er u.þ.b. að fara að gefast upp, þegar utanaðkomandi atburður verður til þess að þau þurftu að treysta á hvort annað. Upp frá því fóru hjólin að snúast í rétta átt.


Hún tilheyrði þeim hópi fólks sem fékk allar sínar óskir uppfylltar, meira að segja fékk hún strax pláss í læknisfræði í háskólanum. En nú var annað uppi á teningnum. Hún stóð við hliðið og horði út í fjarskann. Í hinum enda girðingarinnar var nýi stóðhesturinn hennar á beit. Á lend hans sat hrafn sem vaggaði til og frá við hvert skref.

Hún stóð bara við hliðið og beið. Hann leit ekki einu sinni upp þegar hún kallaði til hans. En hún vissi að hann hafði heyrt í henni. Hún sá það á því hvernig hann hreyfði eyrun.

Hún vissi líka uppá hár að um leið og hún myndi opna hliðið og ganga í áttina til hans myndi hann snúa sér við og rölta í burtu. Rólega fyrst í stað en ef á þyrfti að halda með eldsnöggum, hröðum hreyfingum. Hann hafði svo fallegar, fjaðurmagnaðar hreyfingar og það stirndi á feld hans í sólinni.

Þegar hann var í stíunni sinni gat hún vandræðalaust sett á hann múl. Þar stóð hann kurteis og rólegur og beið þess sem koma vildi. Um leið og hann var kominn út á tún hleypti hann henni ekki nálægt sér.

Samt hafði hún séð til þess, að hann vantaði ekkert, meira að segja fékk hann að hafa félagsskap af gömlum geldingi sem hún átti. Það var því engin ástæða að láta svona við hana og hlaupa alltaf í burtu.

En í staðinn bar þennan fugl á bakinu og lék sér að henni. Með múlinn í annarri hendinni opnaði hún hliðið og gekk í áttina til hans. Þegar hún átti ekki eftir nema tvo metra til hans, gekk hann hægt í burtu.

Hann leit ekki einu sinni upp og lét eins og hann hefði ekki séð hana. Hún gekk til gamla geldingsins og klappaði honum á ennið. Síðan hélt hún áfram í áttina til stóðhestsins sem hafði staðnæmst án þess að hætta að bíta grasið.

„Svona, svona karlinn“ sagði hún. „Ætlarðu að koma núna með mér?“

Hann snéri höfðinu til hennar og beið. Hún fékk meira að segja að snerta hann. En þegar hún var komin upp að herðunum fór allt í einu kippur um líkama hans eins og hann hefði fengið straum í sig og hann stökk í ofboði í burtu. Hana langaði mest til að henda múlnum á eftir honum, en í staðinn hélt hún aftur af sér.

„Jæja þá sleppum við því“ kallaði hún á eftir honum.

Sama sagan endurtók sig dag eftir dag. Ef hún fékk hjálp og þau voru tvö var yfirleitt hægt að ná honum og koma á hann múl. Hún þurfti þá að biðja gamla manninn um að aðstoða sig. Hann leyfði gamla manninum alltaf að ná sér, en sá gamli Ben hafði heldur ekki áhuga á því að klifra á bak honum.

Svona tiktúrur voru ekki það sem hún þurfti á að halda núna. Hún hafði fullt í fangi með námið því það var mun erfiðara en hún hafði gert sér grein fyrir. Það var kannski ekki beint erfitt, en það var óendanlega mikill untanbókarlærdómur.

Og núna var hún ekki lengur viss um að það væri hið rétta fyrir hana. Pabbi hennar hvatti hana til að gefast ekki upp og halda áfram. Oft og iðulega hafði hún engan tíma fyrir sjálfa sig eða til að hitta vinkonur sínar.

Stóðhesturinn hennar sem var sex vetra átti að vera mjög góður. Hann var fluttur út frá Íslandi um veturinn og átti að verða keppnishesturinn hennar á komandi sumri. Pabbi hennar hafði gefið henni hestinn í stúdentsgjöf. Öll fjölskyldan flaug til Íslands til að leita að rétta hestinum handa henni. En frá því að hann kom til hennar út til Þýskalands gekk ekkert með hann lengur upp.

Hún gekk til baka að kaffistofunni. „Geturðu nokkuð hjálpað mér að ná honum?“ spurði hún. Gamli maðurinn stóð upp og depplaði augunum í sólinni. „Ætlarðu að fara þjálfa hestinn í þessum hita?“ spurði hann og brosti hlýju brosi til hennar.  „Já, auðvitað er hægt að eitthvað með honum núna. Ef hann getur hreyft sig út á túni getur hann líka hreyft sig með mig á bakinu.“

„Hvað er það sem þú gerir alltaf við hann stúlka mín?“ sagði gamli Ben og fór sér hægt. Á meðan hann talaði til hestsins var eins og hesturinn kæmi stöðugt nær honum, skref fyrir skref. Ben rétti fram hendina í áttina til hans og leyfði honum að þefa af henni. Síðan klóraði hann honum undir ennistoppnum.

„Þú hefur svitnað, greyið. Það er líka allt of heitt í dag“ sagði hann og strauk sjálfum sér um ennið.

Stóðhesturinn leyfði honum án vandræða að setja á sig múlinn. Sennilega myndi þessi leikur halda svona áfram þar til að hún myndi gefast upp á honum og fá sér nýtt hross.

.Hún ákvað að taka hann með sér á íþróttamót þrátt fyrir að hlutirnir væru ekki farnir að ganga alveg upp hjá þeim. Þetta var seinni part sumarsins og allan daginn hafði verið mjög heitt og mikill loftraki. Stóðhesturinn var óvenju rólegur.

Sennilega hafði hann bara ekki orku til að vera með neina óþægð. Um hádegisbilið sáust fyrstu óveðursskýin á himninum og það heyrðust drunur í fjarska.

Fljótlega eftir hádegið var Futurity fimmgangsgreinin sem hún æltaði sér að keppa í. Hún var nýbyrjuð að hita stóðhestinn sinn upp fyrir keppnina, þegar þrumuveðrið skall á með hellirigningu og hávaða roki. Hún hafði einbeitt sér svo mikið að hún tók ekkert eftir því að óveður var að bresta á.

Dómaratjöldin stóðust ekki rokið og fuku út í loftið eftir nákvæmlega tvær mínútur. Hún tók ekkert eftir því þegar þulurinn stöðvaði keppnina. Hún heyrði heldur ekki köll dómaranna, áhorfendanna eða hundagjammið í kringum sig. Hún sá bara blátt tjald sem fauk með ógnarhraða í áttina til þeirra.

Það var útilokað að þau kæmust í tæka tíð í burtu… hesturinn byrjaði að titra. Á hægri hönd var öflugt trégrindverk. Hún ætlaði að hvetja hann áfram, en hann svaraði ekki hvatningunni.  Beint fyrir fram þau skall tjaldið á grindverkið og stangirnar festust í því þannig að blátt tjaldið flagsaðist til og frá beint fyrir framan þau.

Hesturinn hennar fnæsti og hörfaði aftur á bak. Hann bjó sig undir að taka stökk, á meðan hún reyndi að draga athygli hans frá grindverkinu og tjaldinu.

„Rólegur“ sagði hún en rödd hennar var allt annað en róleg. Hann snéri öðru eyranu í áttina til hennar. Og þó hann langaði mest til að hlaupa í burtu frá þessu öllu saman, stóð hann kyrr. Hún fann rigninguna á húð sinni og hversu máttlaus hún var orðin í hnjánum.

Hún fór varlega af baki og strauk honum um hálsinn. Síðan tók hún utan um hálsinn á honum. Hann var rennandi blautur og hún líka. Hann leyfði henni að faðma sig.


„Þú ert frábær“ sagði hún og í þetta sinn meinti hún það af öllu hjarta. Hún var ekki að vísa í hæfileika hans sem reiðhests, frábæra ættartölu eða önnur gæði með þessum orðum heldur tenginguna sem hún fann að myndast hafði milli þeirra. „Þetta var frábært hjá þér karlinn minn. Nú brástu rétt við.“

Daginn eftir í Futurity töltgreininni sem þau kepptu í fann hún að hann hlustaði á hana. 

Stundum kom það fyrir að hann lét ekki strax ná sér úti á túni. Hann varð aðeins fá að leika sér að henni eins og áður. En oftast kom hann beint til hennar þegar hún kom að hliðinu og kallaði til hans.

Nú var hún farin að taka honum eins og hann var. Stundum var hún litin hornauga af hinum knöpunum, þegar hann var með einhverja stæla. Hún var ekki eins ströng við hann og henni hafði verið kennt að vera í samskiptum við hross. Það hafði góð áhrif á samband þeirra sem varð alltaf betra og betra eftir því sem frá leið.

Og það mikilvægasta var að hún vissi núna að hún gat treyst hestinum sínum þegar mikið lá við!


Gwendolin Simper

Þýtt úr þýsku

Passar við þessa sögu:

SMILLA, HUNDURINN SEM HVARF

Frásögn um hundinn Smillu sem týndist og örvæntingarfulla leit eiganda hennar, sem gafst ekki upp og tókst með aðstoð góðs fólks tókst að finna hana aftur.

LESA MEIRA

Skildu eftir svar

Netfang þitt verður ekki birt. Nauðsynlegir reitir eru merktir *

300-101   400-101   300-320   300-070   300-206   200-310   300-135   300-208   810-403   400-050   640-916   642-997   300-209   400-201   200-355   352-001   642-999   350-080   MB2-712   400-051   C2150-606   1Z0-434   1Z0-146   C2090-919   C9560-655   642-64   100-101   CQE   CSSLP   200-125   210-060   210-065   210-260   220-801   220-802   220-901   220-902   2V0-620   2V0-621   2V0-621D   300-075   300-115   AWS-SYSOPS   640-692   640-911   1Z0-144   1z0-434   1Z0-803   1Z0-804   000-089   000-105   70-246   70-270   70-346   70-347   70-410  

Senda inn sögu:

Á þessari vefsíðu er ætlunin að bjóða upp á breitt úrval af sögum og frásögnum af hestum úr öllum áttum.

Við leggjum áherslu á listræna hönnun síðunnar þar sem samspil texta og mynda gegnir þýðingarmiklu hlutverki.

Þar af leiðandi gætum við þurft að gera einhverjar breytingar á innsendu efni. Hins vegar verða engar breytingar gerðar nema með samþykki viðkomandi aðila. Áður en sagan er birt á vefsíðunni er hún send til höfundarins til yfirlestrar og ekki birt fyrren búið er að fá samþykki viðkomandi fyrir breytingunum.

PERSÓNULEGAR UPPLÝSINGAR
SAGAN ÞÍN

Best er að þú vistir textann þinn sem World skjal og sendir það ásamt myndum í viðhengi tölvupóstins til okkar. Athugið að senda aðeins inn myndir sem má nota á internetinu eða myndir sem þið eigið höfnundaréttin að.

upplýsingar um söguna